Juryverslagen finale Oerrock Play-Offs 2018-2019

54523419_2650564001637045_936333661148545024_o.jpg

Zaterdagavond 23 maart
Finale van het Oerrock Play-Offs seizoen 2018-2019
Locatie: MFC de Wier Ureterp

Deelnemende bands:
Deep White, The Small Things, Alloway en The Sense 

Juryleden van deze avond:
Iroon Knipping, Gert Scheffer, Marieke Homan, Styn Idsardi en bandleden van St’Jimmy’s

Presentatie: Eric Leenes

De grote finale! Altijd weer spannend voor de jury en de finalisten, wordt het nog beter dan voorrondes? Zit er een uitschieter bij of wordt het een close call?

De Oerrock Play-Offs jury beoordeeld op muzikaliteit en uitstraling. Deze tellen 50/50 mee. We willen graag bands op het Oerrock podium hebben staan die niet alleen muzikaal staan als een huis maar die ook een zaal kunnen entertainen en dus door kunnen als Oerockwaardige act. De lat op het Oerrock podium tussen de gevestigde namen ligt nu eenmaal hoog. Elke voorronde krijgen de bands een juryrapport mee met allerlei verbeter tips van alle individuele juryleden, en daar wordt tijdens de finale ook naar gekeken.

Omdat alle bands aan elkaar gewaagd waren, uiteindelijk weer een close call uitslag! Maar na de puntentelling en stevig overleg toch een unanieme beslissing. Alloway en The Small Things gefeliciteerd! Onderstaan de eindverslagen van de juryleden.
Iroon Knipping (juryvoorzitter)


The Small Things

Jurylid Gert Scheffer:

Dat je als openingsact bij de finale van de play-offs meestal de pech hebt dat de zaal nog niet afgeladen vol zit, en het publiek ook nog even warm moet draaien, dat weten we inmiddels. Dat dit gegeven géén nadeel hoeft te zijn, bewijzen de mannen van The Small Things. Waar ze tijdens de voorrondes ook de tent finaal uit hun dak lieten gaan starten ze met veel energie met hun aanstekelijke up-tempo performance. Ik geloof dat de eerste 4 nummers waaronder “Don`t call me white” van Nofx niet onder de 180 BPM zitten. Net op het moment dat ik ze in dit geweld kwijt dreig te raken reikt Zanger/Gitarist Sauro Locci de hand. De voet gaat even van het gaspedaal, en het publiek wordt om hulp geroepen om mee te zingen met het volgende nummer. Contact herstelt J! Even later klimt hij over de dranghekken om te midden van het publiek het aanstekelijke “Fuck you, I won't do what you tell me – van Rage Against The Machine de zaal in te slingeren. Hier staat niet zomaar een bandje hun favorieten te vertolken, maar hier wordt ieder nummer puur en intens beleeft en uitgedragen. Een overtuigende, authentieke performance, van een zeer hoog niveau. Wellicht technisch gezien niet het allerbeste van de avond, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de tomeloze energie en inzet van de band, met zanger/gitarist Sauro Locci in het bijzonder. De “Wall of Dead” die bij het laatste nummer wordt ingezet om de laatste kaartjes voor Oerrock te bemachtigen, is werkelijk geniaal! De spanning wordt tot het uiterste opgebouwd totdat iedereen uiteindelijk op de grond, en de felbegeerde kaarten duikt. Entertainment ten top! Uiteindelijk verdient de band een eervolle en verdiende tweede plek. Ik kijk er nu al naar uit om ze in actie te zien tijdens een bomvol Oerrock, dat belooft wat! Heel veel succes!

Jurylid Marieke Homan:

54522184_2650561024970676_4922820591880241152_o.jpg

Eén ding is duidelijk; er wordt hard gewerkt op het podium! Het enthousiasme werkt zeer aanstekelijk en is een belangrijk goed op dit podium en in deze wedstrijd. De eerste helft van de set gaan jullie wat mij betreft wel wat te hard en raakt het geheel daardoor wat uit balans; de tweede helft is gevarieerd en heeft meer dynamiek. Het entertainment en de interactie met het publiek komt hier en daar helaas wat minder uit de verf dan bedoeld, maar dat zal waarschijnlijk ook voor een deel te maken hebben met het – op dat moment nog – redelijk tamme publiek. Dat hebben we uiteraard wel meegenomen in de gehele beschouwing. Het repertoire is t.a.v. jullie belofte niet altijd even treffend, maar wanneer er (eindelijk eens midden in een set en niet aan het einde van de avond pas) Killing in the Name off uit de speakers schalt, zit ik op het puntje van m’n stoel in afwachting van de andere afsluitende nummers. Supergoed gekozen en stond als een huis! Als tip wil ik graag meegeven dat de meerstemmigheid hier en daar nog behoorlijk te wensen over laat (Take a Look around; daar miste ik die ene, megabekende 2e stem absoluut) en zorg voor meer dynamiek in het geheel. Ik zou zeggen, met bovenstaande tips in de zak, pak aan die bak! Geniet je straks helemaal suf tijdens Oerrock en maak er een feestje van!

Jurylid Styn Idsardi:

De spits afbijten rond 21u  in een zaal met een handje vol mensen, ik weet hoe het voelt..;-) En dan toch de jury overtuigen voor de 2e plek: chapeau! Jullie witte sportsokken, oversized t- shirts en versleten petjes geven meteen de sfeer aan wat The small things- boys uitstralen, heerlijke punk rock met een overdosis energie! Sauro de zanger is een echte rasartiest! Hoe hij de zaal in 2e splits alsof het  de “wall of dead” is, met in het middel de laatste felbegeerde Oerrock festival vrijkaarten. Het werd een helse worsteling, haha, viel toch mee helaas. Maar daarbij een vette punt gescoord! Bart die de backing vocals voor zijn rekening neemt tijdens het gitaarspel, zou net zo goed wat meer kunnen gaan zingen, want die klinkt goed! Beter zelfs dan Sauro?! Jullie gebruiken het grote podium optimaal, Saoro mengt zich net zo goed in het publiek..daar in tegen vond ik het jammer dat drummer Pascal enigszins verstopt zat achter de meegebrachte schermen. Gefeliciteerd met jullie 2e plek: en nu genieten op Oerrock 2019!

Juryleden St.Jimmy’s

55508076_2650560988304013_5714566073089523712_o.jpg

Enthousiasme en entertainment ten top. Na een gedurfde start met Basket Case en enkele andere punkrock nummers, gingen The Small Things via een pop-goes-punk naar nu-metal repertoire. Ze slaagden er vlot in om het publiek op te warmen en zelfs een “wall of death” te laten uitvoeren – knap!. Probeer toch nog wat te werken aan een meer gestructureerde setlist met voldoende dynamiek. Blijf ook aan die live vocal performance werken en dan komen er nog mooie tijden aan voor deze band, te beginnen met Oerrock 2019! Oververdiende 2de plaats.

The Sense

Jurylid Styn Idsardi:

De wildcard winnaar van maar liefst 6 mannen mag als 2e. Maar of het wild was? Muzikaal zijn jullie een sterke formatie: strakke drums, gitaren, toetsen, warme stemmen, het klinkt allemaal lekker! Het nummer Tush van ZZ Top kwam er heerlijk uit. Maar ik miste toch wel echt het vermaak met het publiek. Neem ze mee in jullie verhaal!  Zanger Nick werd soms zelfs letterlijk bijgestaan door Rene, de toetsenist die nu ook leadzanger leek te worden. Dit kwam toch echt wat bijzonder over, Niek stond vooraan en René er een meter achter, en jullie deden los van elkaar je performance. Ik had het samen leuker gevonden!

Jurylid Marieke Homan:

Ik zie (té?) ‘brave’ jongens, maar hoor een superstrakke band met verrassend cool repertoire, waarmee Oerrock zich absoluut in de handjes mag wrijven. De zanger mag zichzelf wat mij betreft stevig op de borst kloppen; hij is het kloppend hart van deze band en doet zijn uiterste best de boel aan te slingeren. Toch zie ik, ondanks de inzet van de zanger, dat het publiek wat inkakt/de aandacht verlegd naar al het andere. Dit komt niet door het repertoire en de zanger, want die is goed, maar door hoe de band overkomt op het publiek. Er straalt, uiteraard onbedoeld, weinig enthousiasme uit… Niemand lacht eens naar elkaar, geeft de indruk dat te doen waarvoor hij daar komt >> een feestje bouwen! Erg jammer… Werk daar aan… Ik zou haast zeggen > zet eens met z’n allen de bloemetjes buiten en zorg dat jullie elkaar op het podium aanvullen/ ondersteunen/ uitdagen en er daardoor geen af te draaien riedeltje van maken. Wel ontzettend bedankt voor jullie inzet en natuurlijk ook het feit dat jullie zo’n eind hebben willen rijden voor deze wedstrijd…  

Jurylid Gert Scheffer:

Uit Twente de band The Sense, die tijdens de laatste voorrondes een wildcard wisten te bemachtigen en dus deelname aan de finale. De band opent met Deep Purple`s Hush, gevolgd door “Gimme me all you`re lovin` van ZZ Top. Lekkere klassiekers en uiteraard bij een ieder bekend. Voor de laatste kaarten worden vijf mensen uit het publiek gehaald en die mogen hun kunsten vertonen op de luchtgitaar. Ook een leuke vondst en er wordt dankbaar gebruik van gemaakt. Opvallend tijdens de show is dat ik 90% van de mensen met elkaar zie kletsen en het gevoel krijg dat de band niet echt bij het publiek overkomt. Ik zie en voel ook weinig beleving in de performance. Leadzanger Niek Bent komt enigszins flegmatisch over en weet daardoor ook niet echt het publiek voor zich te winnen. Jammer, aangezien deze mannen uit Twente mijns inziens tot meer in staat moeten worden geacht.

Juryleden St.Jimmy’s

55692939_2650561011637344_2108670767280422912_o.jpg

Een zeer leuke coverband die het publiek zeker niet onberoerd laat, en ook de muzikale performance is van een zeker niveau. Toch niet vergeten dat je als band met het publiek een connectie kan maken en deze dan liefst ook niet meer loslaat! Laat de muzikanten zich minder op zichzelf concentreren en eerder op het gebeuren, en de zanger het publiek niet de rug toekeren maar eerder opzwepen en dan komt het feestje nog vlotter op gang! 

Deep White

Juryleden St.Jimmy’s

Wat een fantastische stem! Deze zanger kan heeft een fantastisch toonbereik en stemgeluid. Naast de ervaring van de andere muzikanten kan natuurlijk ook niet gekeken worden. Een stevige set gebracht door ervaren muzikanten. In tegenstelling tot de naam laat vermoeden is er misschien net niet voldoende balans tussen het aantal Whitesnake nummers en Deep Purple nummer. De weg naar het succes ligt volgens ons eerder in het maken van een echt tribute concept rond Deep Purple.

Jurylid Styn Idsardi:

Daar was Deep White: Bam! Wat een stem! Daar kun je niet omheen. Je denkt dan meteen: Dit wordt een winnaar! Naast mij stonden de PA- mannen. Ze kwamen naar onze jurytafel toe: ze konden niets, het stond allemaal zo hard. De schuiven gingen allemaal naar beneden.. En nog was het een overkill aan volume. Jammer. Gaandeweg het optreden miste ik de interactie met het publiek en met elkaar! Jullie lijken op eilandjes te spelen.  Het publiek was ook niet echt te overtuigen voor een applaus. Waar het zo lekker begon, jullie muzikaliteit, de geweldige stem van Frank,  was het aan het eind een close-call, maar mocht het toch niet zo zijn..

Jurylid Gert Scheffer:

Dan de mannen van Deep White uit Tilburg. Tijdens de voorrondes werden we letterlijk omvergeblazen door enerzijds het geluidsvolume van deze band en anderzijds het uitzonderlijke vocale bereik van leadzanger Frank van Dalen. De verwachtingen zijn dan ook hoog voor wat de band voor ons in petto heeft voor deze, o zo belangrijke finale. Met o.a. de klassiekers “Smoke on the water”, “Highway man”, “Here i go again” en de vocale uitsmijter “Child in time” weet de band menig 70/80th liefhebbers hart, sneller te laten kloppen. Muzikaal staat het letterlijk dan ook weer als een huis. Bij de uitvoering van “Child in time” loopt de toetsenpartij opvallend voor op de rest, wellicht te wijten aan de adrenaline (wellicht click track een idee?). Maar voor de rest doen de mannen waarvoor ze gekomen zijn, rocken! Storend is wel het ongelooflijk harde volume waarop de band zijn bühne geluid heeft staan, waardoor de geluidstechnicus wederom de grootste moeite heeft om er een fatsoenlijke mix voor de zaal van te maken. Wanneer de schuiven van de PA op standje nul worden gezet is er amper verschil te horen met wat de band via hun back-line op de bühne produceert. Dit is tevens de reden dat de fantastische lead vocalen niet overal tot hun recht komen, en dat is erg jammer en onnodig. Neemt niet weg dat Deep White in hun genre gerekend mag worden tot één van de betere tribute bands die ik in jaren voorbij heb zien komen.

Jurylid Marieke Homan:

Na alle verhalen over de voorronde, was ik enórm nieuwsgierig geworden. Dit zou wel eens de winnaar kunnen worden… Benieuwd ook naar wat jullie met voorgaande rapporten hadden gedaan, ben ik er uitgebreid voor gaan zitten… Ik ben opgegroeid met deze muziek en wil me er, als zich de gelegenheid voordoet, maar al te graag even in onder dompelen/ door laten bedwelmen… Ik zie dat jullie tijdens de soundcheck wat lang de tijd nemen; technisch probleem of juist ‘pietje precies’? Ik kom er niet achter, dus we drukken de timer wat later in dan gepland… Duidelijk doorgewinterde muzikanten met allen een flinke dosis perfectionisme. Gelet op de eerdere rapporten, verwacht ik dat jullie wat gedaan hebben met het geluid. De zaal wordt echter overspoeld met een muur van geluid; de zaaltechnici kunnen er weinig anders van maken/ mee doen. Misschien dat ook daardoor het podiumgeluid erg hard staat en de meerstemmigheid onnodig vals is. Waar ik een feest van herkenning had verwacht, blijk ik toch onvoldoende kennis van het repertoire van Whitesnake/Deep Purple te hebben; er zijn meerdere nummers die ik niet ken... dat is wat onhandig… Na de vorige twee bands merk ik dat ik graag wil zien dat jullie er echt plezier in hebben. Zeker als je zo’n ****-eind rijdt, moet het plezier er toch van af druipen… Ik zie echter geen gezelschap dat feilloos op elkaar ingespeeld is en daarmee staat als een huis vol van genot van hetgeen jullie willen neerzetten of althans… zo komt het in ieder geval niet over. Her en der bespeur ik zeker genialiteit, maar is niet overheersend… JAMMER, want ik had Deep White hóóg op mijn verlanglijstje Tips: Werk aan uitstraling, laat zíen dat jullie genieten en… last, but zéker not least, schaf een echte hammond of op z’n minst een echter klinkende hammond aan… dat is geen overbodige luxe en zou jullie zeker niet misstaan! Wel enórm bedankt voor jullie komst. Helaas waren we toch op zoek naar meer…

Alloway

Jurylid Marieke Homan:

Woooooop! There it is! Wat ik in de voorronde al bespeurde; enthousiastelingen pur sang! Ik voelde backstage al zoveel positieve energie in jullie bijzijn; zeer aanstekelijk. Er is goed nagedacht over het geheel en dat is al te merken aan het feit dat er aan het begin van de avond een buslading vol fans de zaal binnen stroomt; gezellig! Een snelle en goede soundcheck, we zijn los! Wat me allereerst (en wederom) opvalt is de manier waarop jullie op het podium staan; verzekerd van je eigen instrument & kunnen en allen met een tof ‘pak’. Niet te overdreven, maar het oogt in ieder geval doordacht en verzorgd… van mij mag het misschien allemaal wat meer rock uitstralen; borstharen en stoere baarden, waar zijn jullie?! Ik ga er nog eens goed voor zitten. Zou de energie blijven hangen? Verdomd! Het publiek – en daarmee bedoel ik óók de mensen buiten de schare fans om – voelt jullie direct… Vanaf moment nummer één is het publiek betrokken en ontstaan er geen kletspraatjes meer. Zéker na de meest gevaarlijke act die een Groninger band maar kan doen – het zingen van het überFryske ‘In Nije Dei’ – is het publiek als was in jullie handen en ontstaat er een soort roze wolk onder jullie voeten… Tips: Werk aan de bpm’s…! Veel nummers gaan, mede door enthousiasme en stomende energie, met jullie op de loop… Ga spelen met clicktrack of leg er desnoods een bpm-apparaatje bij om te zorgen dat er in het juiste tempo wordt gespeeld. Het is jammer als nummers zoveel te snel gaan… Ook het ‘inbakken’ van tempo tijdens repetities door oneindig veel herhalen… Gewoon doen! Kijk misschien ook nog eens naar jullie opstelling op het podium; is de opstelling wel de meest logische? Waar gebeurt het meest? Wat ziet het publiek dan? (Sologitarist en slaggitarist wisselen van plek; op een groot podium moet je de aandacht zo goed mogelijk over het podium verdelen) en… @zanger Rob: raffel een zin noooooit af! ‘Plan’ je adem af en toe beter… Verder; houd dat enthousiasme vast en geniet zoveel jullie kunnen van dit aankomende übertoffe optreden!!!

Jurylid Gert Scheffer:

Tot op het bot gemotiveerd en met een buslading vol fans betreedt de Groningse band Alloway het hol van de leeuw (de lieflijke relatie tussen de Friezen en Groningers in ogenschouw nemend J). Als afsluitende act hebben zij de opgave om het feestje in een bomvol MFC de Wier tot een goed einde te brengen. Dat dit gegeven niet aan dovemans oren is gericht, wordt al snel duidelijk. Qua repertoire een band die je wel vaker tegenkomt, echter is het grote verschil dat Alloway het woord “entertainment” met kapitalen op het voorhoofd heeft geschreven en dat zie ik graag. Er is sprake van een oprechte, aanstekelijke energie waar je niet onderuit komt. Het plezier van de band spat van de bühne af en dat resulteert in een goede show, waarbij het publiek continue wordt uitgedaagd om mee te doen. De band heeft maar één doel, een giga feest bouwen en de felbegeerde eerste plek winnen en dat voel je. Met de voorrondes ging het dak er al af, maar dat is voor de band geen reden geweest om achterover te leunen en daar maar op te vertrouwen. Als collectief uit je comfort zone stappen en als “Grunnigers” het fameuze “In Neie Dei” ten gehore brengen, geflankeerd door een immense Fries/Groningse vlag, zegt wel dat je over je show hebt nagedacht! Alloway wint na beraad en puntentelling van de vakjury verdient de eerste plek en ik weet zeker dat we samen met runner up, The Small Things, twee bands van formaat hebben voor Oerrock 2019. Ik wens beide bands veel succes en plezier in hun voorbereiding naar dit prachtig evenement dat een mijlpaal zal zijn in hun bestaande carrière!

Juryleden St.Jimmy’s

1553512256230-VIFMM6ZMGW8AE0JS1RED.jpg

Als afsluiter spelen voor een volle zaal brengt wat voordelen met zich mee (zeker als er een hele bus fans mee is afgezakt naar Ureterp), maar Alloway wist toch op een zeer goede manier het publiek dan ook volledig met zich mee te krijgen. Een leuk gevarieerde set, gaande van rustige volksnummers tot het al iets ruigere ACDC – alles werd zeer overtuigend gebracht. Een pluspunt is het zowel sterke muzikale kantje van Alloway, alsook de kracht en kunst om het publiek ook te bespelen. Ook zeer mooi om te zien hoe ze geleerd hebben van feedback die gegeven werd tijdens de voorronde! Een verdiende winnaar en tot binnenkort op Oerrock 2019.

Jurylid Styn Idsardi:

Als laatste het enthousiaste Alloway. Ik had me goed ingelezen en verdiept in alle finalisten. Ik verwachte bij jullie een super strakke feest band. Meteen bij de eerste madly begon het rommelig. Tempo wisselingen waar iedereen zoekende was er met elkaar in te komen. Werk hieraan! De nummers wisselden in rap tempo op.  Door het snelle tempo was de zang ook niet altijd even zuiver en kwam het geheel niet altijd even goed uit de verf. Iets meer tijd nemen, de nummers iets rustiger spelen zal deze foutjes kunnen voorkomen.  Waar jullie zeker credits mee scoorden als Groningse band, was in het Fries een Neie dei zingen. De aankleding en het vuurwerk zijn natuurlijk super leuk en origineel met de Fries- Groningse vlag. Nu is dit niet de reden dat jullie als winnaars zijn gekozen: Jullie enthousiasme, het publiek vermaken tot het laatste nummer met tomeloze energie heeft voor mij de doorslag gegeven. Gefeliciteerd en veel plezier op Oerrock! You rock!

Iroon Knipping